Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

ΟΙ «ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ

  

     Το παρακάτω κείμενο το αναδημοσιεύω από το Res Publica. Ο λόγος είναι ότι, κατά τη γνώμη μου, αναδεικνύει τη στενότατη συγγένεια του νεοφιλελευθερίστικου «διεθνισμού» και του παραδοσιακού εθνικισμού ως των δύο όψεων του ίδιου νεο(φιλελευθερο)φασιστικού νομίσματος αλλά και ως ασφαλιστικών δικλείδων του ίδιου εκμεταλλευτικού καθεστώτος (το οποίο, αναλόγως των εκάστοτε καιροσκοπισμών του, βγάζει από το καπέλο πότε τον εθνικισμό και πότε την ψευτοδιεθνιστική «παγκοσμιοποίηση»). Εξαιρετικά εύστοχο σήμερα, όπου τόσο οι παραδοσιακοί γραφικοί εθνο-πατριωτο-φασίστες (που πρεσβεύουν την πολιτισμική οπισθοδρόμηση προς το «έθνος-κράτος») όσο και οι lifestyle ψευτοδιεθνιστές του «διεθνισμού» του κεφαλαίου και των «αγορών» (που υπεραμύνονται ολοκληρωτικών παγκοσμιοποιητικών μορφωμάτων όπως η ψευδεπίγραφη «Ευρωπαϊκή» Ένωση) έχουν επιδοθεί σε έναν αφηνιασμένο αγώνα για να παγιδεύσουν τον κόσμο στα ψευτοδιλήμματα του Συστήματος που -έστω κι από φαινομενικώς διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες- υπηρετούν. 
   Αν υπάρχει κάτι που δεν πρέπει ποτέ να τού επιτραπεί να παγκοσμιοποιηθεί, αυτό είναι η  οικονομική εξουσία (και, εννοείται, οι πολιτικές προεκτάσεις και διαπλοκές της). Αντιθέτως, όσο πιο κατακερματισμένη είναι, τόσο το καλύτερο για την ανθρωπότητα. Κι αν υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν πρέπει να παραμένουν περιορισμένα ως «εθνικά» κτήματα αλλά να παγκοσμιοποιούνται συνεχώς, αυτά είναι ο πολιτισμός, η επιστημονική γνώση και η αυθεντική πολιτική (δηλαδή η δυνατότητα να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας και τις κοινωνίες μας, όσο γίνεται πιο άμεσα, με όσο γίνεται λιγότερους «αντιπροσώπους» / μεσάζοντες και όσο γίνεται λιγότερη γραφειοκρατία). Αυτές τις δύο συνθήκες μόνο ο γνήσιος διεθνισμός, δηλαδή αυτός των απανταχού εκμεταλλευομένων, μπορεί να τις επιβάλλει.
   Τα τονισμένα στοιχεία και οι εικόνες είναι από μένα (Θ.Λ.)   

 


  
    ΟΙ «ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ» ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ 

   Του Jim Butcher για το Online περιοδικό: Spiked Magazine
Μετάφραση (και σχόλια) του Μιχάλη Θεοδοσιάδη 


    Οι αυτοαποκαλούμενοι πολίτες του κόσμου καθοδηγούνται από περιφρόνηση για τους λαούς.
   Ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, μετά την εκλογική του νίκη και κατά το πρώτο στάδιο της περιοδείας του στο Cincinnati (Ohio) δήλωσε πως «δεν υπάρχει παγκόσμιος [εθνικός] ύμνος. Δεν υπάρχει παγκόσμιο νόμισμα. Δεν υπάρχει πιστοποιητικό παγκόσμιου πολίτη». Ο Trump δεν είναι ο μόνος που απορρίπτει την ιδέα της παγκόσμιας πολιτότητας [1]. Μιλώντας στο συνέδριο του Συντηρητικού Κόμματος το φθινόπωρο, η πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Theresa May, ισχυρίστηκε ότι «αν πιστεύετε πως είστε πολίτες του κόσμου, τότε είστε πολίτες του πουθενά. Δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει πολιτότητα».
  

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ (και άλλες αριστερές ελληνιές)

   Εκατοντάδες χιλιάδες άστεγοι (πιθανότατα κοντά στο εκατομμύριο) δεν θα πάρουν "Κοινωνικό Επίδομα Αλληλεγγύης"



   Άλλη μια αριστερή ελληνιά, αντάξια των καλυτέρων δεξιών κυβερνήσεων τού τριτοκοσμικού ελληνόφωνου ψευδοκράτους: ανεξακρίβωτος αριθμός (μια και το υπουργείο οικονομικών αρνείται να επεξεργαστεί και να δώσει στη δημοσιότητα τα σχετικά στοιχεία) αστέγων, που "φιλοξενούνται" σε άλλα νοικοκυριά δεν δικαιούται ούτε καν το μηνιαίο (ψωρο)επίδομα των διακοσίων (ψωρο)ευρώ "κοινωνικής αλληλεγγύης". Το εν λόγω μεγαλόσχημο επίδομα είχε αναγγείλει προ καιρού με φανφάρες και τυμπανοκρουσίες η κυβέρνηση αριστερής διαχείρισης των συμφερόντων των Παγκάλων και των εκατομμυρίων αγχωμένων ψηφοπελατών συνδαιτυμόνων τους.
  Οι εξαιρούμενοι του επιδόματος είναι άνθρωποι που έμειναν άστεγοι, είτε επειδή έμειναν άνεργοι, είτε επειδή ο μισθός τους μειώθηκε κάτω απ' τα θεωρούμενα ως όρια της φτώχειας ώστε έχασαν πλέον τη δυνατότητα να πληρώνουν το ενοίκιό τους. Μήν έχοντας πλέον στέγη (=άστεγοι), αναγκάστηκαν να προσφύγουν (=πρόσφυγες) στην εξευτελιστική "λύση" τής αναζήτησης "φιλοξενίας" σε ξένα νοικοκυριά (συγγενικά, φιλικά κλπ.). Μάλιστα πολλοί απ' αυτούς έχουν οικογένειες που τις έχουν "παρκάρει" επίσης ως "φιλοξενούμενους" σε άλλα νοικοκυριά. Με βάση όμως μια χαρακτηριστικά ελληνική νομικίστικη κουτοπονηριά (=ελληνιά), όλοι αυτοί οι άνθρωποι υποχρεούνται να δηλώνονται στις φορολογικές τους δηλώσεις, όχι ως άστεγοι και ξεσπιτωμένοι (όπως δηλαδή είναι πραγματικά) αλλά κυριολεκτικά ... ως φιλοξενούμενοι. Επιπλέον, αυτοί που τους "φιλοξενούν" δεν δικαιούνται καμμίας φορολογικής ελάφρυνσης για τα παραπάνω άτομα με τα οποία επιβαρύνεται το νοικοκυριό τους.

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

ROCK - ROCK - ROCKIN' ON HADES' DOOR



   Ταρακουνώντας την πύλη του Άδη: επιτύμβια ροκ επιγράμματα


 

    Η έρευνα της στάσης ενός λαού, ενός πολιτισμού, μιας επιμέρους κουλτούρας ή μιας εποχής απέναντι στον θάνατο, θεωρείται από την ιστοριογραφία θεμελιώδης για την κατανόησή τους. Γι’ αυτόν τον λόγο η μελέτη των τρόπων κήδευσης (ταφή και στάσεις του θαμμένου σώματος, καύση, ή απλή υπαίθρια απόθεση της σωρού κλπ.) των ταφικών μνημείων και ειδικά των επιτυμβίων επιγραφών και επιγραμμάτων (όταν υπάρχουν) αποτελούσε ανέκαθεν ένα από τα κύρια μεθοδολογικά εργαλεία των αρχαιολόγων και των ιστορικών, αλλά και άλλων κοινωνικών επιστημόνων όπως των ψυχολόγων.
   Αν λοιπόν η ροκ εκτός από μουσική υπήρξε κι ένα κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο (όπως άλλωστε το διαπραγματεύονται εδώ και δεκαετίες οι εκατοντάδες σχετικές επιστημονικές εργασίες που έχουν δημοσιευθεί διεθνώς) τότε η έρευνα της στάσης που ανέπτυξε απέναντι στον θάνατο παρουσιάζει ζωτικό ενδιαφέρον για την κατανόησή της.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΕΓΓΥΗΜΕΝΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ / ΚΑΤΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ, ΤΩΡΑ!

   Αφού σχεδόν όλοι οι νεοέλληνες πολιτικάντηδες (και οι αίνουμε εβρόπι" ψηφοκουβαλητές τους) δηλώνουν μετ' απόλυτης βεβαιότητος ότι η "κρίση" θα περάσει, είναι καιρός (τουλάχιστον μέχρι να έρθει η -δεν μας λένε πότε- "ανάκαμψη") να θεσπιστεί και στην Ελλάδα το λεγόμενο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, ή κατώτατο όριο διαβίωσης.
   Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην αρχίσει να συζητείται και στην Ελλάδα ο εν λόγω θεσμός, αφού αυτό έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις χώρες της "Ε".Ε. Άλλωστε, όπως έχει δηλώσει απερίφραστα ένας εγχώριος πολιτικός αστέρας, "λεφτά υπάρχουν" (κοινό μυστικό που ουδέποτε αμφισβητήθηκε από κανέναν). Κι άλλωστε, όλοι οι πολιτικάντηδες συμφωνούν ότι  πρέπει να στηριχτούν πρωτίστως αυτοί που σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της "κρίσης" (υποθέτουμε, οι "εγγεγραμμένοι" και μή άνεργοι, οι άστεγοι, οι νεομετανάστες και όλοι οι κάθε είδους ζωντανοί νεκροί της "κρίσης").
   Γι΄αυτόν τον λόγο αναδημοσιεύω σχετικά το παρακάτω διεξοδικότατο κείμενο της Mona Chollet από τη Monde Diplomatique (μετάφραση Βασίλη Παπακριβόπουλου).
   Οι εικόνες και τα τονισμένα στοιχεία, από εμένα.

 

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

ΕΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ



     Ο άνθρωπος, που αν δεν πέθαινε θα έμενε για πάντα αφεντικό…






    O Φιδέλ Κάστρο οδήγησε σε (στρατιωτική) επιτυχία μια αντιαποικιοκρατική εξέγερση στην Κούβα ως κοινοβουλευτιστής και ενωτικός «φιλελεύθερος», την εκφύλισε σε κομαντατούρα  σαν σταλινικός νεοφώτιστος  (υπό την επίδραση των καίριων σταλινικών συμμάχων του όπως ο Τσε Γκεβάρα), και την παρέδωσε ως γνήσιος εγκαινιαστής μοναρχικής δυναστείας στον αδερφό του (πιθανότατα για να τη συνεχίσει ως στυγνός επιχειρηματίας, όπως οι καπιταλο-μεταλλαγμένοι γραφειοκράτες ομόλογοί του στην πρώην Ε.«Σ».«Σ».«Δ». και στην Κίνα).
   Παρ΄ όλα αυτά, ούτε ο Φιδέλ Κάστρο μπορεί να χαρακτηριστεί με βεβαιότητα ως ο πατέρας του μαρξισμού, μια και αυτοί που του γάμησαν τη μάνα (του μαρξισμού) είναι τόσοι πολλοί σε όλον τον κόσμο, που (σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως) ούτε η ίδια η μάνα θα ξέρει…
    Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικά κείμενα που έχουν δημοσιευτεί εδώ σχετικά με τη … «ροκ» διάσταση και αυτού του φασιστικού καθεστώτος: τον διωγμό της ροκ (και ό,τι αντιπροσώπευσε) στην Κούβα, τον αντι-ροκ διωγμό στα συναφή καθεστώτα εν γένει, την αποκαθήλωση ενός συμβόλου της σταλινικής υποκουλτούρας όπως ο συνεξουσιαστής του Κάστρο, Τσε Γκεβάρα (που, πριν γίνουν γνωστά τα αντεπαναστατικά εγκλήματά του και ο ψυχωσικός χαρακτήρας του, είχε βιαστικά μυθοποιηθεί από τo underground κίνημα της δεκαετίας του 1960) και, τέλος, τί πιστεύουν για τη ροκ (ως μουσική και ως κοινωνικό φαινόμενο) οι –από σήμερα- ορφανοί επίγονοι του Κάστρο στην Ελλάδα (που θα συνεχίσουν να γαμούν σαν νεκρόφιλοι το πτώμα της μάνας του μαρξισμού).

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

ΕΠΕΙΔΗ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

    Πώς να απολαύσεις χωρίς αναστολές τα Σταφύλια Της Οργής αντί για το εθνοπατριωτικό κουτόχορτο, που σου έχουν δώσει να μηρυκάζεις


   
     Το παρακάτω κείμενο δεν απευθύνεται σε όσουν πέρναγαν καλά πριν την "κρίση" και που γι' αυτό σήμερα αναπολούν εκείνη την εποχή (ή και που ακόμα ελπίζουν... ότι θα ξανάρθει). Δεν απευθύνεται σε όσους παραμένουν βολεμένοι (έστω και με ένα ανώδυνο μερικό "ξεβόλεμα"). Δεν απευθύνεται σε όσους πιστεύουν ότι για τη δύσκολη θέση, στην οποία -θεωρούν ότι- βρίσκονται σήμερα, φταίνε οι "κακοί" ευρωπαίοι, ή οι "κακοί" γερμανοί" (ή οι πρόσφυγες των πολέμων που διεξάγουν η "Ε".Ε., το Ισραήλ, οι Η.Π.Α. -και οι τζιχαντιστές μπράβοι τους- στη Μέση Ανατολή). Δεν απευθύνεται στις αριστεράντζες που πιστεύουν ότι η χρεωκοπία του ελληνόφωνου ψευδοκράτους οφείλεται στη διεθνή οικονομική κρίση και όχι σε εσωτερικές αποκλειστικά αιτίες τού ψευδοκράτους. Δεν απευθύνεται σε όσους γεννημένους δούλους πιστεύουν ότι φταίνε οι Μέρκελ και Σόιμπλε για το ότι ο βρωμοέλληνας εργοδότης τους δεν τους δίνει ούτε αυτά τα 490 ψωροευρώ βασικού μισθού, ή δεν τους έχει ασφαλίσει. Δεν απευθύνεται σε όσους γεννημένους καρπαζοεισπράκτορες εξακολουθούν να ελπίζουν κάτι ο,τιδήποτε, ενώ τους έχουν αφήσει μόνο με το σώβρακο. Δεν απευθύνεται σε όσους φοβούνται (βλακωδώς από επιστημονική οικονομολογική άποψη) ότι αν το ελληνόφωνο ψευδοκράτος βγει από την ευρωζώνη, θα τους πάρουν "για ένα κομμάτι ψωμί" τα ακίνητά τους (που σημαίνει ότι έχουν ακόμα ακίνητα και άρα ότι δεν είναι άστεγοι, ή μελλοντικοί άστεγοι, ή "κοκκινισμένοι" δανειολήπτες, ή νοικάρηδες απειλούμενοι με έξωση). Δεν απευθύνεται σε όσους η διασφάλιση των εισοδημάτων τους, ή της εργασιακής/ επαγγελματικής τους θέσης εξαρτάται από τη συνέχιση του δανεισμού προς το ψευδοκράτος. Δεν απευθύνεται στους (β)ρωμηούς έχουν ταυτίσει κουτοπόνηρα το "εθνικό" συμφέρον με το συμφέρον της κλίκας, του "κλάδου", ή της συντεχνίας τους. Δεν απευθύνεται στα βλαχαδερά που "μένουναι Εβρόπι" ενώ μπροστά στα μάτια τους μαίνεται ένας εγχώριος Τρίτος Κόσμος. Δεν απευθύνεται στο τοξικό κομμάτι του πληθυσμού. Δεν απευθύνεται στους κουτοπόνηρους (β)ρωμηούς που απαιτούν από την πραγματική κοινωνία να πληρώνει τα φροντιστήρια των παιδιών τους. Δεν απευθύνεται σε όσους (β)ρωμηούς ξερόλες συστήνουν (από θέση βολέματος φυσικά...), να μετοικίσουν οι άνεργοι στις Μανωλάδες των ευρωεπιδοτούμενων νεοτσιφλικάδων και των λαχαναγοριτών δουλεμπόρων ή στα άγονα κατσάβραχα της ορεινής Ελλάδας (απ' όπου είχαν φύγει ξυπόλητοι οι γονείς τους). Δεν απευθύνεται σε όσους (β)ρωμηούς πιστεύουν ότι η χρεωκοπία του ψευδοκράτους είναι ... φυσικό φαινόμενο και ότι τα δύο εκατομμύρια των εργασιακώς τελειωμένων ("εγγεγραμμένων" και μή) πρέπει να πεθάνουν ησύχως και αδιαμαρτύρητα. Δεν απευθύνεται στους νυν και πρώην ψηφοφόρους / συνδαιτυμόνες των διαφόρων Πάγκαλων, ούτε σε ψηφοφόρους γενικώς. Δεν απευθύνεται σε όσους έχουν κρυμμένα ευρώ στα στρώματα (ή στις ξένες τράπεζες). Δεν απευθύνεται σε όσους φοβούνται "τα χειρότερα" (που σημαίνει ότι δεν βρίσκονται -ακόμα- μέσα σε αυτά).

      Το παρακάτω κείμενο απευθύνεται αποκλειστικά και μόνον στους ζωντανούς νεκρούς της "κρίσης". Απευθύνεται σε αυτούς, που και πριν την "κρίση" ζορίζονταν (και που γι' αυτό δεν πολυνοσταλγούν εκείνη την περίοδο). Απευθύνεται σε αυτούς που δεν "προνόησαν" να φτιάξουν "λίπος" συντρώγοντας με τους διάφορους Πάγκαλους την εποχή του Μεγάλου Φαγοποτιού. Απευθύνεται στο μόνο -και εν αγνοία του- ευρωπαϊκό πληθυσμιακό κομμάτι της χώρας, δηλαδή αυτούς που ανέκαθεν στηρίζονταν στα δικά τους πόδια, που δεν βοηθήθηκαν από τη μαμά και τον μπαμπά, που δεν κληρονόμησαν, που δεν βολεύτηκαν στις πλάτες κανενός, που δεν διαπλέχθηκαν, που υπήρξαν αυτοδημιούργητοι, που έζησαν πελατειακώς έκθετοι και απροστάτευτοι, και που γι' αυτό υπήρξαν οι πρώτοι -και οι κατεξοχήν- που σαρώθηκαν από την "κρίση" (το μόνο μή ευρωπαϊκό τους γνώρισμα είναι η χαρακτηριστικά ανατολίτικη και ολέθρια -για τους ίδιους- υποτακτικότητά τους).
Απευθύνεται στο μή τοξικό κομμάτι του πληθυσμού. Απευθύνεται σε αυτούς που σήμερα βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό, σε αυτούς που δεν θα ξαναβρούν ποτέ δουλειά (ούτε καν σαν αυτή την αναξιοπρεπή που είχαν πριν την "κρίση"), στους νεομετανάστες, σε αυτούς που το μέλλον της χώρας δεν τους περιλαμβάνει, σε αυτούς που χέστηκαν για τα capital controls, σε αυτούς που αποτελούν τις προϋπολογισμένες θυσίες, "για να σωθεί η πατρίδα" των βολεμένων (οι οποίοι συνέτρωγαν με τους Πάγκαλους και οι οποίοι τη χρεωκόπησαν). Απευθύνεται σε αυτούς που η σημερινή αδιέξοδη κατάστασή τους σχετίζεται αιτιακά με το -συνεχιζόμενο- βόλεμα των άλλων. Απευθύνεται σε αυτούς που δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν και άρα δεν έχουν κανέναν λόγο να φοβούνται "τα χειρότερα" (για τους άλλους). 

     Αν λοιπόν δεν ανήκεις σε αυτήν την δεύτερη κατηγορία, προειδοποιείσαι ότι η συνέχιση της ανάγνωσης θα είναι για σένα χάσιμο χρόνου. 

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ (ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ) TO ΥΠ' ΑΡ. 1 ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

      
       Για την αποϊστορικοποίηση ενός (ακόμα) εθνικού μύθου 


    Η αντίληψη ότι η εγχώρια αριστερά βρισκόταν ανέκαθεν πίσω από κάθε "προοδευτική" και "εθνική" διεκδίκηση (και γι' αυτό αποτελούσε ανέκαθεν τη μεγαλύτερη απειλή για τις δυνάμεις τής εκάστοτε οπισθοδρόμησης) παραμένει στην Ελλάδα εξίσου διαδεδομένη με τη παρά φύσιν ζεύξη του "ελληνοχριστιανισμού" και του "εθνοσωτήριου" ρόλου της εκκλησίας στην επανάσταση του 1821. Με τη συνταγή αυτή έχουν κατασκευαστεί εθνικοί νεομύθοι όπως η "εθνική αντίσταση", οι οποίοι έχουν πλέον ενσωματωθεί αρμονικότατα στον πολυθραυσματικό κορμό ενός -εσαεί οξύμωρου- επισήμου ψευδοϊστορικού αφηγήματος ("ελληνικότητα του Βυζαντίου", ρωμηοσύνη, "ελληνοχριστιανισμός", "κρυφό σχολειό", "έπος του '40", "εθνική συμφιλίωση" κλπ.), όχι μόνο ξεπλένοντας τα εκάστοτε αποκαλυπτόμενα ιστορικά "άπλυτα" του Συστήματος, αλλά και "μπαζώνοντας" (με τις αριστερές ευλογίες, μάλιστα) τα αναπόφευκτα χάσματα στην "εθνική συνέχεια" της Μυθοπλασίας του.
   Σχετικά με το πραγματικό μέγεθος της απειλής που η αριστερά αντιπροσώπευσε για την χούντα της περιόδου 1967-1974, η ιστορική αλήθεια είναι ότι η χούντα -και σύμπαν το εκφραζόμενο μέσω αυτής ελληνοχριστιανικό μόρφωμα- έφτασε προοδευτικά στο σημείο να αντιλαμβάνεται ως μεγαλύτερη απειλή την ύπαρξη ενός συγκεκριμένου κομματιού τής εγχώριας νεολαίας (τους τότε υποτιμητικά αποκληθέντες "γιεγιέδες", ή "τεντυμπόυδες", ή "χίππιδες" κλπ.), παρά την καταφανώς νικημένη σε όλα τα πεδία (όπως εξάλλου αποδείχτηκε και από τα αμέσως μεταδικτατορικά εκλογικά ποσοστά της) αριστερά: μια αριστερά τής οποίας τα "κυριακάτικα κηρύγματα" και οι "εκθέσεις ιδεών"  δεν κατάφερναν (όπως δεν καταφέρνουν και σήμερα) να συγκινήσουν (βλ.: χειραγωγήσουν) τήν -υπό τής ιδίας εκτιμώμενη ως δυνητική- νεανική πελατεία της.
     Η εφ' όλης της ύλης αποδόμηση και της επικουρικής αριστερόστροφης μυθοπλασίας κρίνεται ως καίριας σημασίας στη σημερινή περίοδο παγκόσμιας αφηνίασης του νεοφιλελευθεροφασισμού, ώστε να μην λειτουργήσει παραπλανητικά ως εναλλακτική "λούμπα" στο υπό κατασκευήν -μεταμοντέρνο- μυθόπλασμά του. Γιατί, αν ο ανεμπόδιστα επελαύνων νεοφιλελευθεροφασισμός αποτελεί τη μετεξέλιξη του καπιταλισμού της ψυχροπολεμικής βιομηχανικής "αφθονίας" των '60s, τότε η μόνη αντίδραση σε αυτόν δεν μπορεί να προέλθει παρά από την -κριτική- "αποδοχή κληρονομιάς" εκείνων που έκτοτε τον έχουν εκθέσει ιστορικώς ανεπανόρθωτα: των "επαναστατών χωρίς αιτία", των μπήτνικς, των χίππυς, των yippies, του πολιτισμικού underground, των "λυσσασμένων" του παγκόσμιου '68, των πανκς και όλων εκείνων των καταστάσεων που σήμερα έχουν λάβει τη σκυτάλη σαν Κίνημα για την Παγκόσμια Δικαιοσύνη ή Κίνημα της Αντιπαγκοσμιοποίησης (Seattle 1999). 
    Αντιθέτως, καμμία αποτελεσματική αντίσταση δεν μπορεί να προέλθει από εκείνους που είναι ιστορικώς οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την παγκόσμια μετάσταση του νεοφιλελευθεροφασιστικού καρκινώματος. Δηλαδή από εκείνους που το έθρεψαν με τις εξ' αρχής και κατά γράμμα προβλεφθείσες (και άρα προδιαγεγραμμένες) επανειλημμένες ιστορικές αποτυχίες τους, τις  οποίες δεν πρέπει κανείς να σταματήσει να τους τις τρίβει στη μούρη Ή όπως το θέτει και ο Μίλαν Κούντερα: ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη.
    Εξάλλου σχετικά με το τί εξελάμβανε ως υπέρτατη απειλή η χούντα, μόνοι αρμόδιοι να αποφανθούν είναι οι ίδιοι οι αξιωματούχοι της μέσω των εγγράφων (επισήμων και απορρήτων) παραδοχών τους, κι όχι οι διάφοροι αυτόκλητοι σταλινοειδείς "ερμηνευτές" που νομίζουν ότι κατέχουν ... τον Ομφαλό της Ιστορίας. Γι΄αυτό παρακάτω αναδημοσιεύω (με την έγκριση του συγγραφέα και του εκδότη) ένα απόσπασμα από το βιβλίο του καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κώστα Κατσάπη, Το "Πρόβλημα Νεολαία" - Μοντέρνοι νέοι, παράδοση και αμφισβήτηση στη μεταπολεμική Ελλάδα: 1964-1974 (Απρόβλεπτες Εκδόσεις, Αθήνα 2013). 
   Οι εικόνες (και οι λεζάντες που δεν απηχούν απαραιτήτως θέσεις του συγγραφέα), τα τονισμένα στοιχεία και η σημείωση (*) στο τέλος για τη Νέα Αριστερά (που επίσης δεν είναι απαραίτητο να απηχεί θέσεις του συγγραφέα) είναι από εμένα.

Θ.Λ.