Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ (ΞΑΝΑ)ΤΟΥΜΠΑΡΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ

    Ο εχθρός είναι πάντα ομοεθνής, πάντα εσωτερικός και σχεδόν πάντα ο συνεκμεταλλευόμενος. 

    "...Προ παντός πρέπει να διατηρείται ζωντανό το πολεμικό ηθικό του λαού. Οι λαϊκές μάζες πρέπει να βρίσκονται σε διαρκή πατριωτική έξαρση. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με τον εξαναγκασμό. Γίνεται με τα μέσα μαζικής προπαγάνδας, το ραδιόφωνο, τον τύπο, το σχολείο, τις εκκλησίες, τις παρελάσεις, τις μουσικές, τους λόγους κ.λπ. και φυσικά σε έδαφος προετοιμασμένο από τις προηγούμενες εξελίξεις. Δημιουργείται μια κατάσταση, που ακόμα και εργάτες που δεν έχουν χάσει εντελώς την ταξική τους συνείδηση, παρασύρονται και γίνονται ένα μ' όλο τον άλλο κόσμο. Χρειάζεται πολλή δύναμη και πίστη για να κρατηθεί κανείς όρθιος εναντίον τον ρεύματος". 
     (Άγις Στίνας, Το εσωτερικό μέτωπο στον πόλεμο (σελίδα 45 από το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΟΠΛΑ, εκδόσεις Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα 1984)




        
       ΒΓΗΚΑΝ ΤΑ ΓΙΔΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΜΑΝΤΡΙ
        
     Νέες μέρες εθνικής ανάτασης και υπερηφάνειας ξαναγνωρίζει τον τελευταίο καιρό η ταλαίπωρη Πλατεία Συντάγματος. 
     Όταν άρχισαν να εφαρμόζονται τα πρώτα μνημόνια (2011), μαζεύονταν εκεί κατά συρφετούς οι διάφοροι ξεβολεμένοι "πελάτες" (αυτοποκαλούμενοι τότε "αγανακτισμένοι"), για να ζητήσουν τα "ρέστα" από τις  κυβερνήσεις, τις οποίες εξέλεγαν και με τις οποίες συνέτρωγαν επί τέσσερεις μεταπολιτευτικές δεκαετίες. Τί συνέτρωγαν; Μα ... ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, πακέτα Ντελόρ και τόσα άλλα ξεχασμένα ευρωκαλούδια, που έχει χαθεί ο λογαριασμός (όχι ότι κρατήθηκε και ποτέ...). Συν την πιο αποδεκτή κοινωνικώς φοροδιαφυγή (=μαγκιά) στην ανθρώπινη ιστορία. Συν την πιο εκτεταμένη κοινωνική διαφθορά (=άλλη μαγκιά) στον πλανήτη. Κάπως έτσι έφτασαν, χωρίς να το καταλάβουν (αφού η εγχώρια "ευρωμάσα" υπήρξε ακατάσχετη σαν βλαχονεόπλουτη ευκοιλιότητα) να χρεωκοπήσουν την ίδια τους τη χώρα.

Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ;

    Μαθήματα για το πώς να μεγαλώνεις χωρίς να γερνάς, με αφορμή το νέο άλμπουμ Modern Blues των Waterboys


   "Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά..."
     (Τζακ Κέρουακ, "Στον Δρόμο", 1957)



The Waterboys - Longway to the light (από το ζωντανά ηχογραφημένο Karma To Burn τού 2005)

   
   Υπάρχει ροκ μετά τα τριάντα;

    Ένα γνωστό σύνθημα της δεκαετίας του 1960 ήταν και το "μην εμπιστεύεσαι όσους είναι πάνω από τριάντα χρονών". Το εν λόγω σύνθημα πέρασε και στον κινηματογράφο, στα τελευταία λεπτά της κλασικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας "Ο πλανήτης των πιθήκων" (1968), του Φράνκλιν Σάφνερ. Μάλιστα, την ίδια πάνω κάτω  περίοδο, ένας άλλος σκηνοθέτης, ο ελληνοαμερικανός Τζων Κασσαβέτης, τοποθετούσε το όριο ακόμα πιο χαμηλά. Όπως είχε πει: "στη χώρα που ζω οι άνθρωποι πεθαίνουν συναισθηματικά μόλις μπουν στα είκοσι ένα. Ευθύνη μου ως καλλιτέχνη είναι να τους βοηθήσω να ξεπεράσουν αυτό το όριο".
   Όπως και να 'χει, φαίνεται ότι η ηλικία των τριάντα έχει κάποια ιδιαιτερότητα. Αυτό το είχαν πιθανότατα αντιληφθεί και οι αρχαίοι έλληνες αφού τη θεωρούσαν ως την πραγματική έναρξη της ενηλικίωσης (π.χ. στην αρχαία Αθήνα, μια από τις  προϋποθέσεις για να είσαι πολίτης ήταν και το να μην είσαι κάτω τών τριάντα ετών).