Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

ΜΕΡΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ (ΞΑΝΑ)




    Από τότε που οι ραδιοσυχνότητες παραχωρήθηκαν  στην "ιδιωτική πρωτοβουλία" (=επιχειρηματίες), η μουσική (και όχι μόνο) ποιότητα του ελληνικού ραδιοφώνου μεταβλήθηκε σιγά σιγά σε ελεεινή. Η παρακμή είχε ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και έκτοτε έχει παγιωθεί ως κυριολεκτικά ραδιοφωνική ταφόπλακα. Αυτό ήταν αναμενόμενο αφού οι δημόσιοι (και όχι κρατικοί) ραδιοσταθμοί δεν είχαν το άγχος να κυνηγούν υψηλές ακροαματικότητες και είχαν συγκεντρώσει την αφρόκρεμα των ραδιοφωνικών στελεχών και παραγωγών (ποιός δεν θυμάται τον Μάνο Χατζιδάκι που έστησε το θρυλικό Γ' Πρόγραμμα, τον Γιώργο Παπαστεφάνου, τον Γιάννη Πετρίδη, τον Αργύρη Ζήλο κ.α.). Οι εν λόγω άνθρωποι δεν ήσαν κάποιοι τυχάρπαστοι, αλλά γνώριζαν σε βάθος και αγαπούσαν το αντικείμενό τους. Το κίνητρό τους ήταν να μεταδώσουν. Σε μια εποχή που οι ραδιοφωνικοί σταθμοί ήσαν υπόθεση μιας περιορισμένης τοπικής εμβέλειας και δεν είχαν ακόμα διεθνοποιηθεί, οι μουσικές εκπομπές των προαναφερθέντων υπήρξαν πραγματικά σχολεία: τις άκουγες με προσοχή και όχι έχοντας βάλει ταυτόχρονα ηλεκτρική σκούπα, ή μιλώντας στο τηλέφωνο. Έτσι αλληλεπιδρούσαν ευεργετικά με το ακροατήριο (το δίδασκαν), αφού δεν το τάιζαν με μουσικό φαστ φουντ.

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

ΑΠΟΔΕΙΞΤΕ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ!

   Μαθήματα αξιοπρέπειας για ραγιάδες, νοικοκυραίους και άλλα αγελαία ζώα, από έναν 21χρονο (αναρχικό)



                           Crosby, Stills, Nash & Young - The Cost Of Freedom (1970)



     Στο βιβλίο The Strawberry Statement του Τζαίημς Κούνεν (ελληνικός τίτλος: Φράουλες και Αίμα) εξιστορούνται τα αληθινά γεγονότα της άγριας εξέγερσης των φοιτητών τού πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης το 1968, όταν αντιλήφθηκαν ότι το εν λόγω ίδρυμα αποτελούσε μυστικό τμήμα του στρατιωτικοβιομηχανικού πλέγματος του αμερικανικού καπιταλισμού. Στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου (1970), οι φοιτητές, στην προσπάθειά τους να γενικεύσουν την εξέγερση, απευθύνουν στους εφησυχασμένους αμερικανούς νοικοκυραίους ένα από τα γνωστότερα "ψυχεδελικά" συνθήματα της δεκαετίας του 1960: "Αποδείξτε ότι είστε ζωντανοί!"
  Στην πραγματικότητα αυτή είναι η "μάνα" των συνθημάτων όλων των κοινωνικών εξεγέρσεων και εξεγερμένων, όλων των εποχών. Γιατί το βαθύτερο ζήτημα που έθετε ανέκαθεν κάθε εξέγερση και κάθε εξεγερμένος, είναι το αν θα ζήσεις σαν ζωντανός, ή σαν ζωντανός νεκρός. Είναι ένα σύνθημα/ζήτημα που δεν χρειάζεται επεξηγήσεις, γιατί απλούστατα το νιώθουν όλοι, από τον πιο μορφωμένο μέχρι τον πιο αγράμματο. Είναι ένα δίλημμα, που όταν τεθεί πέφτουν ξεχειλωμένες όλες οι κυλότες της υποκρισίας και της αυταπάτης, τόσο των ιδιοκτητών της κοινωνίας, όσο και των πειθήνιων σκλάβων τους.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

ΤΟ ΚΩΛΟΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΚΩΛΟΠΑΙΔΑΡΑ ΣΑΜΑΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ. Ο ΝΙΚΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ ΟΧΙ.

     ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ...



   
   Βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008 κάπου στα Εξάρχεια. Μετά από φραστικό διαπληκτισμό ο μπάτσος Επαμεινώνδας Κορκονέας πυροβολεί εν ψυχρώ τον δεκαεξάχρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Στη συνέχεια μπαίνει στο περιπολικό και, μαζί με τον (παρόντα στο περιστατικό) συνένοχο μπάτσο Βασίλειο Σαραλιώτη, φεύγει σαν να μην συνέβη τίποτα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος ξεψυχάει στην αγκαλιά τού (επίσης παρόντος στο περιστατικό) συνομήλικου φίλου του Νίκου Ρωμανού. Η εμπειρία θα σημαδέψει για πάντα τον Ρωμανό. 
    Τον επόμενο ενάμισυ μήνα όλες οι μεγάλες και λιγότερο μεγάλες πόλεις της Ελλάδας θα γνωρίσουν τη μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερση από ιδρύσεως νεοελληνικού κράτους: εκατοντάδες χιλιάδες αφηνιασμένοι έφηβοι θα πυρπολήσουν τράπεζες, πολυκαταστήματα και υπουργεία, θα ρίξουν κάδους με μπογιά ή σκουπίδια σε εκκλησίες, θα υψώσουν οδοφράγματα και θα μεταβάλλουν σε πεδία μάχης τις λεωφόρους και τις συνοικίες.