Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ "ΚΡΙΣΗΣ"

(H διαφορά μεταξύ πάλης και νεοελληνικού χορού της κοιλιάς)




                        Crosby, Stills, Nash and Young - Find The Cost of Freedom (1970)


Η επιβίωση ως ηθικό και όχι υλικό ζήτημα

Όποιος περιπίπτει στην κατάσταση του δούλου χάνει τον μισό ανδρισμό του, πίστευαν οι αρχαίοι (Όμηρος). Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί εν γένει και για την κατάσταση εκείνου, που η ζωή του και η τύχη του εξαρτώνται εξ' ολοκλήρου από άλλους και καθόλου από τον ίδιο: ένας τέτοιος άνθρωπος δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν δούλο, που δεν έχει κανένα δικαίωμα επάνω στη ζωή του. 
Υπό αυτή την έννοια τα ζητήματα της επιβίωσης, ή μιας αξιοπρεπούς ζωής δεν αποτελούν παρά υποπεριπτώσεις του γενικότερου ζητήματος της ελευθερίας: αν για να επιβιώσεις πρέπει να πάψεις να είσαι ο εαυτός σου και να καταντήσεις, ούτε λίγο ούτε πολύ, μισός άντρας (=ευνούχος), τότε αυτός που θα έχει "επιβιώσει" δεν θα είσαι εσύ, αλλά κάποιος άλλος. Κατ' αυτόν τον τρόπο, όταν η πάλη για επιβίωση φτάνει σε μεταίχμιο, όπου να απαιτείται η εκχώρηση και των τελευταίων υπολειμμάτων προσωπικής αξιοπρέπειας, τότε το ζήτημα της επιβίωσης παύει να τίθεται με υλικούς όρους και μετατρέπεται σε ηθικό (το ποιά είναι τα ελάχιστα όρια της αξιοπρέπειας -και κυρίως το εάν υπάρχουν- είναι φυσικά προσωπική υπόθεση του καθενός).



Είθισται η πάλη (ακόμα και η πιο δύσκολη και αβέβαιη) να είναι μια διαδικασία, η οποία διεξάγεται με συγκεκριμένους κανόνες, εναντίον συγκεκριμένου αντιπάλου, στον οποίο πρέπει να μπορείς να καταφέρεις χτυπήματα τέτοια, ώστε να έχεις πιθανότητες να τον καταβάλεις. Αν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αν ο αντίπαλος δεν εμφανίζεται και σε έχει βάλει να παλεύεις μόνο με το φάντασμά του, αν οι κανόνες δεν σού γνωστοποιούνται, ή αν κάποιος πονηρός τους μεταβάλλει αυθαίρετα κάθε τόσο, τότε δεν πρόκειται περί πάλης, αλλά χορού-όπως-σου-βαράνε. Και στημένου παιγνιδιού, στο οποίο έχει πάψει προ πολλού να υφίσταται οποιοσδήποτε λόγος εμπλοκής σου. Αφού (όπως και τα παιδιά γνωρίζουν) σε ένα παιγνίδι που είναι σικέ δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα, όχι να κερδίσεις, αλλά ούτε καν να πάρεις μια ισοπαλία (=έναν "έντιμο" συμβιβασμό). Σε αυτή την περίπτωση η συνέχιση της "πάλης" με τους όρους του αντιπάλου, είναι απλώς μια βολική ψευδαίσθηση και μια δικαιολογία για να κρύβεσαι πίσω από το δαχτυλάκι σου και να αποφεύγεις την πραγματική πάλη -και την πραγματική σύγκρουση. 

Με αυτή την έννοια το σύνθημα "ζωή και όχι επιβίωση" δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρο από όσο σήμερα. 


Μια μή υποκριτική απόπειρα κοινωνικής χαρτογράφησης της "κρίσης"

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν στην Ελλάδα τρεις -χονδρικά- κατηγορίες ανθρώπων: α) ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του πληθυσμού, αποτελούμενο από αυτούς που δεν έχουν ζοριστεί καθόλου από την «κρίση» και ζουν όπως πριν (και όχι σπανίως, καλύτερα), β) η πλειοψηφία, δηλαδή αυτοί που έχουν ζοριστεί από λίγο έως περισσότερο, αλλά με κανέναν τρόπο δεν βρίσκονται στα όρια της απόγνωσης και δεν έχουν απολέσει ακόμα την πολυτέλεια να δείχνουν "ευελιξία" σε αυτήν την κατάσταση (μεταξύ τους και πολλοί άνεργοι με σεβαστούς όμως άλλους πόρους) - βλ. αποθέματα "λίπους", γ) οι στα όρια της απελπισίας, ή ήδη απελπισμένοι (μια μικρή μειονότητα κοινωνικώς ευνουχισμένων οριστικά).

Ο ευνουχισμός ενός (σχετικά μικρού προς το παρόν, ό,τι κι αν λέγεται) κομματιού του πληθυσμού, μπορεί να συμβαίνει με πολλούς τρόπους. Η αστεγοποίηση ανθρώπων που έτσι κι αλλιώς ούτε πριν την "κρίση" ζούσαν ιδιαίτερα καλά, η μακροχρόνια ανεργία (ανέκαθεν υψηλή στην Ελλάδα και τώρα απλώς υψηλότερη) ανθρώπων που δεν επωφελήθηκαν από τα φαγοπότια του Πάγκαλου (και των εκατομμυρίων ψηφοφόρων "πελατών" του), ή που δεν κληρονόμησαν κανένα περιουσιακό στοιχείο από τους γονείς τους και που δεν είχαν ποτέ άλλους πόρους πέραν ενός αιματηρά κερδισμένου μηνιάτικου, η εξώθηση στον εργασιακό νομαδισμό για μια "αμοιβή" των 200, 300, 600 ευρώ (που δεν φτάνει ούτε για να λάβεις το κατώτατο όριο των 800 θερμίδων ημερησίως και να πληρώνεις ενοίκιο σε υπόγεια γκαρσονιέρα στην πλατεία Βικτωρίας), το να περιμένεις να τραφείς από τα υποκριτικά συσσίτια της κρατικοδίαιτης και αφορολόγητης Εκκλησίας Α.Ε., ή από τα αποφάγια στους κάδους απορριμάτων, η επ' αόριστον επιστροφή, νέων ακόμα ανθρώπων, στην πολιτισμική, ηθική, υπαρξιακή  κ.λπ. μιζέρια του νεοελληνικού χωριού (για όσους έχουν τέτοιο), η επίσης επ' αόριστον επιστροφή στους γονείς (μόνο για όσους έχουν τέτοιους και μόνο υπό την προϋπόθεση ότι κι αυτοί θα έχουν τουλάχιστον ιδιόκτητη στέγη και μια σύνταξη πείνας), η διάλυση της οικογένειας που πιθανόν έχεις δημιουργήσει, η αδυναμία να διατηρείς στοιχειώδους διαβίωσης πράγματα (όπως προσωπικό χώρο κατοικίας -έστω και με ενοίκιο- ή προσωπικό μεταφορικό μέσο), η αδυναμία να παραχωρήσεις στον εαυτό σου την απαραίτητη για την αυτοεικόνα "πολυτέλεια" ενός καινούριου πουκάμισου, η πλήρης αποδόμηση της προσωπικής ερωτικής ζωής (όχι μόνο για ψυχολογικούς λόγους, δηλαδή ευλόγως μειωμένης διάθεσης, ή καταρράκωσης της αυτοπεποίθησης, αλλά και για "τεχνικούς", π.χ. πού θα την πας τη γυναίκα -αν υποθέσουμε ότι βρίσκεται κάποια να σε κοιτάξει στην κατάσταση που είσαι- για να της κάνεις έρωτα; θα πείς στους γονείς σου να σου αδειάσουν για κάποιο απόγευμα το σπίτι τους, όπως όταν ήσουν δεκαεφτά χρονών;!), η εξώθηση στην απεγνωσμένη εσωστρέφεια της αυτοκτονίας, συνιστούν απλώς και μόνο την εφαρμογή μιας παμπάλαιας συνταγής κοινωνικής κυριαρχίας: απελπίζεις μόνο ένα μικρό κομμάτι του πληθυσμού, θίγοντας με μέτρο κάποιους άλλους (που έτσι όχι μόνο δεν θα στραφούν εναντίον σου, αλλά μάλιστα θα είναι κι ευχαριστημένοι αφού δεν τους συνέβησαν τα χειρότερα - άλλωστε "υπάρχει λίπος" και μάλιστα πάρα πολύ για τους περισσότερους), και αφήνοντας απολύτως άθικτους κάποιους άλλους, ώστε να τους έχεις ενεργούς συμμάχους. Με το να μην μοιράζουν αναλογικά τα βάρη της "κρίσης", οι ιδιοκτήτες της κοινωνίας αφενός δεν ζημιώνουν ούτε στο ελάχιστο την κυρίαρχη κοινωνικοοικονομική τους θέση, αφετέρου διατηρούν την "κοινωνική ειρήνη" και "συνοχή", αποφεύγοντας την γενίκευση της δυσαρέσκειας και άρα τη γενικευμένη αναταραχή. 

Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις το ενδεχόμενο ότι ίσως ανήκεις σε αυτούς που δεν έχουν από πού να "περικόψουν", τίποτα να παζαρέψουν, καθόλου "λίπος", καμμία δυνατότητα "ευελιξίας". Ότι ίσως δεν είσαι παρά το ανύποπτο ανθρωποθυσίασμα που θα ξελασπώσει τους Πάγκαλους και τα εκατομμύρια των "πελατών" τους, ότι είσαι απλώς μια "αναγκαία" και "αναμενόμενη" (=προϋπολογισμένη) απώλεια στον "πόλεμο" (όπως τον αποκαλούν) της "πατρίδας" (των Πάγκαλων και των "πελατών" τους) για να "σωθεί". Ότι δεν έχεις τίποτα να χάσεις και τίποτα να περιμένεις στο μέλλον (η "κρίση" ήρθε για να μείνει -όχι για όλους φυσικά... - και μόνο οι διανοητικά καθυστερημένοι πιστεύουν την προπαγάνδα περί του αντιθέτου). Κυρίως, ότι το να "το παλαίψεις" με τους στημένους κανόνες των Πάγκαλων (και του κάθε, ψυχικά και σωματικά, εκφυλισμένου παχύδερμου), δεν θα σου προσφέρει παρά μια ψευδαίσθηση πάλης και μια καλή δικαιολογία για να κρυφτείς πίσω από το δαχτυλάκι σου, αποφεύγοντας την πραγματική πάλη.


Το δικαίωμα της άμυνας

Ελλείψει "κρίσιμης μάζας" το δικαίωμα της ύστατης -και ευγενέστερης- άμυνας μπορεί να ασκηθεί μόνο προσωπικά: ίσως είναι καλύτερα να στραφείς στην εγκληματικότητα από το να ζητιανεύεις ένα ανασφάλιστο και περιστασιακό μεροκάματο ("από ήλιο σε ήλιο") των 20 ευρώ (μάλιστα ένα από τα θετικά της ελληνικής επαρχίας, για όσους κατέφυγαν εκεί, είναι η σχετική ευκολία εύρεσης κάποιου όπλου). Ίσως είναι καλύτερα να συμμετέχεις σε μια συλλογικότητα ("συμμορία" κατά τους ηθικολόγους τού νομικισμού) από ομοιοπαθείς και να αρχίσεις να απαλλοτριώνεις κάποια παγκάρια, κάποια σούπερ μάρκετς, κάποιες τράπεζες (αυτό το τελευταίο είναι ομολογουμένως αρκετά πιο δύσκολο, αλλά όλα γίνονται αν υπάρχει διάθεση για μάθηση...). Ίσως είναι καλύτερα να πιάσεις όμηρο για μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, κάποιο θρασύτατο γομάρι (πολιτικάντη του φαληρισμένου πελατειακού κράτους, κρατικοδίαιτο εργολάβο της μίζας, κερδοσκόπο εργοδότη που εκβιάζει τους εργαζόμενους, δικαστή που δικαιώνει το δίκαιο της ζούγκλας και του ισχυρότερου, δημοσιογραφιά που πληρώνεται για να προπαγανδίζει την ίδια γνώμη με τον διαπλεκόμενο "χορηγό" του κ.λπ. - οι στόχοι είναι αναρίθμητοι σε έναν κοινωνικό πόλεμο και αδύνατον να φυλάσσονται πάντα)  και να λύσεις το οικονομικό πρόβλημα της ζωής σου. Κι ίσως είναι καλύτερα να απαλλάξεις την κοινωνία από τέτοια παράσιτα, αν δεν σου καταβάλουν τα λύτρα. Βέβαια αυτά τα πράγματα χρειάζονται κάποια πείρα, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και για τους πλέον έμπειρους υπήρξε κάποτε μια πρώτη φορά.  
Και αν κάτι δεν πάει καλά, το πολύ να αρχίσεις να ζεις δημοσία δαπάνη (δηλαδή πηγαίνοντας φυλακή). Πιθανότατα μάλιστα  η φυλακή να μην σου φανεί χειρότερη από τον "'έξω κόσμο", όπου θα ζούσες την υπόλοιπη ζωή σου μέσα στην παρακμή, κακομοίρης, ανέραστος, με τριμμένα ρούχα και με τα δόντια σου να πέφτουν, χωρίς να μπορείς να προσφέρεις τίποτα στα παιδιά σου (αν έχεις) εκτός από πατρικά πρότυπα ραγιαδισμού, βυθισμένος στην αυτολύπηση, με τη ζωή να σε πετάει σιγά-σιγά απ' έξω και χωρίς να μπορείς να αρνηθείς τον οίκτο και τις όποιες ελεημοσύνες των -τυχερότερων- άλλων. Θα έχεις διατηρήσει την αξιοπρέπειά σου (και τ' αρχίδια σου στη θέση τους), θα έχεις κάνει τα παιδιά σου (αν έχεις) υπερήφανα για σένα (πράγμα που ίσως τους φανεί πιο χρήσιμο στη ζωή τους από το να ζουν με κάποιον, που απλώς θα παριστάνει τον πατέρα τους),  χώρια που -ως ουσιαστικά "πολιτικός"- θα απολαμβάνεις του γενικού σεβασμού της απαιτητικής κοινωνίας των ποινικών.


Και η "εύλογος αποχώρησις";  (θα ρωτήσουν μερικοί)

Φυσικά, αν τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι εφικτό, υπάρχει και η λύση της "ευλόγου αποχωρήσεως", όπως την είχαν διαπραγματευτεί χωρίς ηθικολογία και υποκρισία, οι αρχαίοι φιλόσοφοι (Στωικοί). Αρκετές χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα την έχουν ακολουθήσει τα τελευταία χρόνια, αλλά βέβαια το ζήτημα που τίθεται κάθε φορά είναι το κατά πόσον η εκάστοτε "αποχώρησις" είναι εύλογος, δηλαδή το κάτα πόσον είναι λογικά τεκμηριωμένη. Γιατί αν αυτοκτονείς πέφτοντας από το μπαλκόνι επειδή αποδείχτηκες καλομαθημένος και βουτυρόπαιδο μπροστά στις δυσκολίες της ζωής, ή αν αυτολυντσάρεσαι επειδή ... χρωστάς λεφτά (αν είναι δυνατόν αυτό να αποτελεί λόγο αυτοκτονίας!), ή αν αυτοπυροβολείσαι με ένα όπλο, το οποίο θα μπορούσες αξιοπρεπέστατα να έχεις χρησιμοποιήσει για την επιβίωσή σου, ή τουλάχιστον να το έχεις στρέψει πρώτα εναντίον του αντιπάλου αντί κατευθείαν στον κρόταφό σου (όπως ο Χριστούλας), τότε η "αποχώρησις" δεν είναι καθόλου εύλογος, αλλά μια πράξη το ίδιο αναξιοπρεπής με τη ζωή που τερμάτισε. 
"Αποχωρείς" εύλογα μόνον μετά από νηφάλια σκέψη, όταν αποδεδειγμένα δεν έχεις να περιμένεις τίποτα από τη ζωή, όταν αποδεδειγμένα δεν υπάρχει τίποτα που να σε συνδέει πλέον με τον κόσμο, όταν η προσωπική αναζήτηση νοήματος, έχοντας εξαντλήσει τα όρια της, δεν οδηγεί πουθενά, όταν η ανάκτηση της αξιοπρέπειας είναι αποδεδειγμένα αδύνατη, όταν η κατάσταση της δουλείας είναι αποδεδειγμένα οριστική και αναπότρεπτη.


Το τίμημα της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας 

Το δίλημμα για μερικούς είναι, λοιπόν, μεταξύ αξιοπρέπειας και μιας προδιαγεγραμμένης παρακμής. Και αν κάποιος αντιτάξει ότι "η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία", όπως λένε, τότε είναι απλώς σαν να παραδέχεται ότι ο ίδιος θα πεθάνει πριν από αυτήν.

Το τίμημα της ελευθερίας και της προσωπικής αυτοδιάθεσης μπορεί κάποιες φορές να χρειαστεί να είναι ισότιμο με αυτές: η ίδια η ελευθερία και η αυτοδιάθεση. Και το τίμημα της αξιοπρέπειας μπορεί να χρειαστεί να είναι η ίδια η ζωή σου, αυτή που σου καταρράκωσαν για πάντα, και που τους την επιστρέφεις με αξιοπρέπεια ως μή αποδεκτή ελεημοσύνη και με μια βόμβα κρυμμένη μέσα της: έτσι θα έλθουν αντιμέτωποι με την υποκριτικότατη προτροπή τους  "πρέπει να ματώσουμε". 
Και άλλωστε ... "έχουμε πόλεμο", δεν αρέσκονται να λένε οι ίδιοι;

Η κατάσταση χρειάζεται αληθινή ευελιξία, δηλαδή κίνηση έξω από τους χαμαιλεοντικά μεταβαλλόμενους όρους τού στημένου παιγνιδιού τους.

Προπάντων χρειάζεται -πολεμική- εξωστρέφεια και όχι άλλες αυτοκτονίες (τουλάχιστον όχι πριν "πάρεις μαζί σου" και μερικούς εχθρούς). 

Έχουμε πόλεμο.

Πρέπει να ματώσουν.



Θ. Λ. 

Βλ. επίσης:

29 σχόλια:

  1. Γεια χαρά.

    Έτσι έχει η κατάσταση. Η ζει κανείς σαν Άνθρωπος ή χέστε με με τα depon κάθε είδους. Μπροστά σε μια ξεφτιλισμένη, δουλική, σκουληκιάρικη ζωή το είναι ένας όμορφος χορός.

    Η μόνη παρατήρηση΄ Δεν γνωρίζω κατά πόσο αντέχετε η φυλακή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντέχεται πιο εύκολα από την απώλεια της αξιοπρέπειας (για αυτούς που είχαν, φυσικά). Ο Θορώ μάλιστα (στην "Πολιτική Ανυπακοή") έλεγε ότι η φυλακή είναι το μόνο μέρος όπου μπορεί ένας ελεύθερος άνθρωπος να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του σε μια κοινωνία δούλων.

      Διαγραφή
  2. ΔΟΥΛΟΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

    1)DWN: Κρατάμε την Ελλάδα στο ευρώ για το φυσικό αέριο:
    Η γερμανική διαδικτυακή πλατφόρμα οικονομικών ειδήσεων επισημαίνει πως οι εταιρίες εκμετάλλευσης του TAP «υπόσχονται μεν ότι ο αγωγός θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας στην Ελλάδα». «Ωστόσο, για τους περισσότερους Ελληνες δεν θα επιφέρει καμία πραγματική βελτίωση των συνθηκών ζωής. Αυτοί θα εξακολουθήσουν να απασχολούνται με προγράμματα λιτότητας. Αντιθέτως οι ελίτ στην Αθήνα θα επωφεληθούν σε κάθε περίπτωση, όπως κάνουν εδώ και 100 χρόνια, συσσωρεύοντας χρήματα από το εξωτερικό στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς χωρίς να φέρνουν την Ελλάδα πάνω από το επίπεδο μίας αναπτυσσόμενης χώρας», επισημαίνεται όπως γράφει η Deutsche Welle.

    (http://tvxs.gr/news/ellada/dwn-kratame-tin-ellada-sto-eyro-gia-fysiko-aerio)

    2)Για έναν πολίτη playmobil:
    Το νομοσχέδιο για το Λύκειο και ο τύπος του πολίτη που ευαγγελίζεται
    (http://www.epohi.gr/portal/politiki/14638-gia-ena-politi-playmobil)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Yπάρχει λύση για την Ελλάδα. Να ψηφίσουμε όλοι ΚΚΕ και να γίνουμε παράδεισος σαν τη Β. Κορέα:

    http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26511&subid=2&pubid=113102430

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Υπήρχαν από πολύ παλιά σε μία χώρα όπου κανένας συνεργάτης των ναζί δεν τιμωρήθηκε ποτέ. Οπως επισημαίνω στο βιβλίο μου με ψυχαναλυτικούς όρους, «ποτέ δεν τελέστηκε το πένθος του Εμφυλίου σε αυτή τη χώρα, ούτε από τους νικητές ούτε από τους νικημένους». Υπήρξε μόνον η αφήγηση του νικηφόρου κράτους της Δεξιάς και στη μεταπολίτευση έγινε μέρος του χυλού μιας αποκατεστημένης Εθνικής Αντίστασης."

    http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=384647

    Από μια ξεφτιλισμένη και χρεοκοπημένη κοινωνία που ντοπάρεται με αρχαίους έλληνες δεν πρέπει να έχουμε απαιτήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παράθεση αποσπάσματος από ένα άσχετο με το θέμα βιβλίο, τηλεγραφική ανακοίνωση ενός εξίσου άσχετου (και με το θέμα και με το παρατιθέμενο απόσπασμα) "συμπεράσματος" και -ως συνήθως- άλλο ένα σχόλιο χωρίς λογικό συνειρμό και εντελώς εκτός θέματος (αλλά εντός των εμμονών σου).

      Διαγραφή
  5. Το αστείο με τέτοιου είδους κείμενα είναι ότι ο Δημόκριτος (που μάλλον περισσότερο ήταν μαθηματικός παρά σοφός) προκειμένου να αποσπάσει τον έλεγχο της ανθρώπινης μοίρας από τους θεούς και να κάνει τους ανθρώπους πιο υπεύθυνους για τις πράξεις τους, ισχυρίστηκε ότι τα πάντα αποτελούνται από αμετάβλητα άτομα και κενό, οι κινήσεις των οποίων ελέγχονται από αυστηρούς αιτιακούς νόμους. Έτσι δημιούργησε ένα σημαντικότατο πρόβλημα που έχει να κάνει με την ύπαρξη της ελευθερίας της βούλησης και κατά πόσο συμβιβάζονται ελευθερία βούλησης και ντετερμινισμός. Με λίγα λόγια προσπαθώντας να λύσει το πρόβλημα της ελεύθερης επιλογής των ανθρώπων, βλακωδώς το έκανε χειρότερο. Ο δε ταλιμπάν Λεύκιππος ισχυρίστηκε ότι δεν υπάρχει καμία θέση για την τυχαιότητα και όλα ρυθμίζονται από την αναγκαιότητα (νομοτέλεια). Η συνέπεια αυτών των μηχανιστικών απόψεων είναι ότι ο κόσμος έχει υποχρεωτικά ένα μέλλον, το οποίο προκαθορίζεται απόλυτα από το παρελθόν του, άποψη που αναιρέθηκε από την κβαντομηχανική.
    http://el.wikipedia.org/wiki/Αιτιότητα
    http://en.wikipedia.org/wiki/Free_will_in_antiquity#Democritus_and_Leucippus

    Ο δε Επίκουρος ανίχνευσε αυτή την αντίφαση μεταξύ ντετερμινισμού και ελεύθερης βούλησης και βάζοντας νερό στο κρασί υποστήριξε ότι η ελεύθερη βούληση διασώζεται διότι οι δράσεις τελικά δεν είναι απόλυτα ντετερμινιστικές λόγω περιστασιακών επεμβάσεων των θεών!
    http://en.wikipedia.org/wiki/Indeterminism#Epicurus

    Απορώ που στο κείμενο κατακρίνονται οι στωικοί, αλλά οι αφέλειες των υλιστών μένουν στο απυρόβλητο.
    Επίσης υπάρχει ένα τεράστιο λογικό χάσμα εκεί που λέει ότι το δικαίωμα στην άμυνα είναι η εγκληματικότητα. Αυτό ισχύει για τους κακομαθημένους ελλαδίτες που απαιτούν εν μέσω κρίσης να λαμβάνουν 900 ευρώ σύνταξης (δείτε τα στοιχεία του "Ήλιος"!) και να μην θίγονται τα προνόμιά τους. Στην πραγματικότητα η άμυνα είναι σε πρώτη φάση η μείωση των επιθυμιών, αύξηση της αυτάρκειας μαθαίνοντας να ζούμε με τα λίγα και προπαντός μείωση του εγωισμού που συνεχώς θέτει υψηλές προσδοκίες και απαιτήσεις. Αυτά εξυπακούεται ότι πρακτικά συμπεριλαμβάνουν πτώσεις τιμών προϊόντων, υπηρεσιών και ακινήτων, από όπου όλοι θα χάσουν, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά. Κατόπιν και όταν και μόνο όταν έχει γίνει όλα αυτά και αν υπάρχει πρόβλημα επιβίωσης, τότε δεν μένει παρά είτε η αυτοκτονία των στωικών, είτε το αντάρτικο ή η εγκληματικότητα ή η μετανάστευση και λοιπά.

    (Χα, χα τσαντίστηκες με το προηγούμενο σχόλιο ε;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσθήκες, διορθώσεις:
      "άποψη που αναιρέθηκε από την κβαντομηχανική":
      http://el.wikipedia.org/wiki/Αιτιοκρατία

      Το πρόβλημα της ελεύθερης βούλησης σήμερα:
      http://en.wikipedia.org/wiki/Free_will

      Διαγραφή
    2. @
      "(Χα, χα τσαντίστηκες με το προηγούμενο σχόλιο ε;)"

      Χα χα, θά 'θελες;
      Με τους γραφικούς, τους εμμονικούς και τους συνειρμικά ασυνάρτητους (που επιπλέον "μορφώνονται" από το ίντερνετ) δεν μου επιτρέπω να τσαντιστώ. Το πολύ πολύ να γελάσω.

      Ο Μάης του 1968, μέσα στα άλλα, έβγαλε κι ένα εκπληκτικό σύνθημα:
      "Η κουλτούρα είναι σαν τη μαρμελάδα: όσο λιγότερη έχεις τόσο περισσότερο την απλώνεις".
      Είσαι η απόλυτη επιβεβαίωσή του (και ειδικά ως νεοέλληνας).

      Διαγραφή
    3. Προς θεού, μην ασχολείσαι. Αλίμονο.
      Τους στωικούς όμως τους έπιασες στο στόμα σου. Γιατί δεν έκανες το ίδιο και με τους υλιστές; Μήπως επειδή δεν έβρισκες κάτι θετικό με το θέμα να πεις;

      Διαγραφή
    4. Σκέφτηκες μήπως είσαι εσύ που δεν βρίσκεις κάτι σχετικό (θετικό, ή αρνητικό) με το θέμα να πεις;

      Ξαναλέω: μήπως;

      Διαγραφή
    5. Μα τι λες τώρα, αλίμονο. Ο καθένας τα κεκτημένα του. A όλα κι όλα.

      Διαγραφή
    6. Το μόνο δικό σου κεκτημένο ως αυτοδίδακτου ερασιτέχνη ξερόλα (και κυρίως άσχετου) νεοέλληνα, είναι η "μαρμελάδα" σου.

      Μόνο ένας άσχετος που μορφώνεται από το ίντερνετ (και που δεν καταλαβαίνει τί διαβάζει, ακόμα και στην απλοϊκή βικιπαίδεια) θα ταύτιζε την Αναγκαιότητα με ... τη Νομοτέλεια (και μάλιστα θα χρέωνε αυτή την ταύτιση στον ... "ταλιμπάν" Λεύκιππο).

      Και μόνο ένας άσχετος νεοέλληνας που μορφώνεται από το ίντερνετ, θα επιχειρούσε να αντικαταστήσει την Αιτιότητα των ιστορικών και κοινωνικών διαδικασιών (αλλά και της απλής καθημερινότητας) με την Τυχαιότητα του κβαντομηχανικού μικρόκοσμου: αυτή την ακροβασία μεταξύ άσχετων πεδίων, κανείς κοινωνικός ή φυσικός επιστήμονας δεν διανοήθηκε ποτέ να την επιχειρήσει. Μήπως να τους διαφώτιζες αυτούς τους κουτόφραγκους, εσύ ο τυπικός νεοέλληνας φωστήρας;

      Και μόνο ένας άσχετος που ζει σε μοναστήρι (χριστιανικό, βουδιστικό κλπ.) θα τσαμπούναγε το παρακάτω συλλογιστικώς ασυνάρτητο "μαργαριτάρι":

      "Στην πραγματικότητα η άμυνα είναι σε πρώτη φάση η μείωση των επιθυμιών, αύξηση της αυτάρκειας μαθαίνοντας να ζούμε με τα λίγα και προπαντός μείωση του εγωισμού που συνεχώς θέτει υψηλές προσδοκίες και απαιτήσεις. Αυτά εξυπακούεται ότι πρακτικά συμπεριλαμβάνουν πτώσεις τιμών προϊόντων, υπηρεσιών και ακινήτων, "

      Δηλ. αν δεν μειωθούν οι τιμές, επιτρέπεις να είναι εγωιστές ... οι "προνομιούχοι" των 900 ευρώ;

      Παρ' ολίγο να ξεχάσω το πιο σημαντικό: μόνο ένας άσχετος που "μορφώνεται" από το ίντερνετ θα θεωρούσε ότι η Τυχαιότητα δεν υπόκειται στην Αναγκαιότητα.

      Τέλος πάντων με τί να πρωτοασχοληθεί κανείς από μια κακοανακατεμένη μαρμελάδα...

      YΓ. Εξακολουθείς να θέλεις να σου απαντήσω για ... τους υλιστές;

      Διαγραφή
    7. Πριν σου απαντήσω μια διευκρίνιση: δεν ταυτίζω απόλυτα αναγκαιότητα και νομοτέλεια. Τα δυο αυτά συνδέονται και φαίνεται αυτό από το τι γράφει το link. Δεν χρέωσα στον Λεύκιππο κάποια ταύτιση. Ο,τι γράφω αναφέρεται στα link που παρέθεσα. Ο Λεύκιππος αρνήθηκε εντελώς την τυχαιότητα, ήταν δηλαδή αυτό που λέμε σήμερα μηχανοκρατικός.

      Να και η απάντησή μου: κοίταξε να δεις, δεν διαβάζω τα βιβλία κάποιων στρατευμένων ιδεολόγων που με λεκτικούς ακροβατισμούς και επιστημονικοφανή επιχειρήματα δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και συμβιβάζουν τα ασυμβίβαστα, προτιμώ το internet. Κάνουν παιχνίδι με έννοιες όπως αναγκαιότητα και τυχαιότητα, η αναγκαιότητα έχει νομοτέλεια και δεν έχει (!), είναι ντετερμινιστικό, αλλά έχει και τύχη μέσα του. Όλα αυτά προκειμένου να μην θιχτεί η ιδεολογία και η κοσμοαντίληψη του κάθε οπαδοποιημένου νεοέλληνα. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι κανείς δεν σας δίνει σημασία, ούτε εδώ, ούτε έξω.

      Επί της ουσίας για άλλη μια φορά απέφυγες να σχολιάσεις.

      Διαγραφή
    8. Η σαφέστατη ταύτιση (και όχι "σύνδεση") Αναγκαιότητας και Νομοτέλειας και η απόδοσή της στον "ταλιμπάν Λεύκιππο", είναι δικές σου παρεμηνείες και δεν υπάρχουν στα λινκς που παρέπεμψες.
      Δεν ξέρω αν το έκανες για να αποπροσανατολίσεις, ή επειδή διαβάζεις αυτά που εύχεσαι (=εμμονές) κι όχι αυτά που έχεις μπροστά σου. Όπως θα έχεις καταλάβει πάντως, εδώ κάτι τέτοια δεν "περνάνε".


      @
      "Επί της ουσίας για άλλη μια φορά απέφυγες να σχολιάσεις."

      Επί της ουσίας για άλλη μια φορά ήρθες να μοστράρεις την άσχετη με το θέμα -και στερεότυπη σε όλα τα θέματα- συνταγογραφημένη αποψάρα σου. Και όταν εκτέθηκες, "την έκανες" (για άλλη μια φορά) με ελαφρά πηδηματάκια ("εγώ δεν είπα αυτό", "εγώ δεν εννοούσα εκείνο" κλπ κλπ).
      Κλασικός νεοέλληνας, δηλ. ολόιδιος με αυτό που φτύνει (για άλλη μια φορά).

      Διαγραφή
  6. Εδώ είμαι, αποστόμωσέ με αναφορικά με το σχόλιό μου με τον Δημόκριτο και τον Επίκουρο και γιατί αυτοί είναι στο απυρόβλητο και όχι οι στωικοί και όσον αφορά το λογικό χάσμα που ανέφερα.
    Τελικά έχεις σοβαρό πρόβλημα κατανόησης κειμένου, αν κρίνω από τον τρόπο που επιχειρηματολογείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άκουσε: αυτό το ιστολόγιο δεν το έκανα για να συνδιαλέγομαι με ημιμαθείς εμμονικούς, που αγνοούν τί πάει να πει "τυπωμένη σελίδα", που "μορφώνονται" από το ίντερνετ και που περιφέρουν την αποψάρα τους σαν να ήταν η ανακάλυψη της Αμερικής (όσοι τέτοιοι εμφανίστηκαν, απλώς πήραν γρήγορα τον πούλο).
      Το έκανα για να μοιράζομαι τις αναζητήσεις μου με ανθρώπους που είναι στον ίδιο δρόμο με μένα, ακόμα κι αν διαφωνούμε.

      Σοβαρό πρόβλημα κατανόησης κειμένου έχεις εσύ, που είσαι σχεδόν μονίμως εκτός θέματος, που συνηθίζεις να έρχεσαι εδώ μόνο και μόνο για κάποιους (παντελώς αδιάφορους σε μένα) προσωπικούς σου λόγους και που ενοχλείσαι με αυτά που γράφονται (κάτι που -σε περίπτωση που σε ενδιαφέρει η εικόνα σου- "βγάζει μάτι"). Το λοιπόν, μπορείς να πας να μιλήσεις γι' αυτά που σε βασανίζουν σε άλλα ιστολόγια (αν βρεις). Και όπως εξάλλου προειδοποιώ ("ΠΕΡΙ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ ΣΧΟΛΙΩΝ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ"), το ιστολόγιο αυτό δεν απευθύνεται σε όλους.

      Επειδή έχω και σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθώ απ' το να χάνω τον χρόνο μου με τις προκλήσεις τού κάθε ημιμαθή και ξερόλα νεοέλληνα που έρχεται εδώ για λόγους παρόμοιους με τους δικούς σου, την επόμενη φορά που θα χρησιμοποιήσεις σαν αφορμή δικό μου κείμενο για να πείς τα εκτός θέματος "δικά σου" (κοινώς "τρολλάρισμα"), θα διαγράφω τα σχόλιά σου.

      Εδώ δεν είναι άσυλο.

      Διαγραφή
    2. Και εγώ σου ξαναλέω ότι δεν με συγκινούν οι λεκτικοί ακροβατισμοί και τα λογικοφανή επιχειρήματα που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα προκειμένου να βγάζουν λάδι οπαδικές και στρατευμένες απόψεις. Δεν αναφέρομαι στα κείμενα σου, το λέω γενικά.

      "Δηλ. αν δεν μειωθούν οι τιμές, επιτρέπεις να είναι εγωιστές ... οι "προνομιούχοι" των 900 ευρώ;"

      Που βλέπεις το παράξενο; Δηλαδή ποσα ευρώ πρέπει να παίρνει ένας για να θεωρείται προνομιούχος; Σαφώς και με 900 ευρώ σύνταξη είσαι προνομιούχος, όταν προ κρίσης ο βασικός συνήθως ήταν κάτω από 700 ευρώ και τώρα είναι ακόμα λιγότερα. Και δεύτερον μετά την είσοδο στην ευρωζώνη όλα τα οικονομικά μεγέθη εκτινάχτηκαν, μαζί και οι συντάξεις. Εν μέσω κρίσης θα περίμενε κανείς να γίνει ένα γενναίο κούρεμα των συντάξεων, ειδικά των συνταξιούχων πολυτελείας, αντί να χτυπάνε τους ιδιωτικούς υπαλληλους και τους νέους.

      http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=12518

      Διαγραφή
    3. Τελικά έχεις σοβαρότατο πρόβλημα στην ανάγνωση.
      Αυτό που η εκούσια ασχετοσύνη σου (και οι επιδερμικές σχηματοποιήσεις σου με τις οποίες σε βολεύει να ζεις) δεν σου επιτρέπει να καταλάβεις, είναι ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν έχει καμμία σχέση με την οικονομική "κρίση", ότι έχει αμιγώς εγχώριες αιτίες και ότι θα συνέβαινε ούτως ή άλλως (η διεθνής κατάσταση απλώς το επιτάχυνε). Και τη "νύφη" δεν την πληρώνουν ούτε μόνο, ούτε καν κυρίως αυτοί που τα έφαγαν μαζί με τον Πάγκαλο, αλλά κυρίως αυτοί που και πριν την "κρίση" δεν περνούσαν ιδιαίτερα καλά. Σε αυτούς απευθύνεται το κείμενο (που φυσικά δεν μπόρεσες να διαβάσεις γιατί είσαι πνιγμένος στις εμμονές σου). Θα πρέπει να έχεις το θράσος νεοέλληνα πολιτικού, ή δημοσιογράφου, ή παπά, για να συστήνεις σε αυτούς τους ανθρώπους ... "ολιγάρκεια" και "μείωση εγωισμού".

      Το πόσο "προνομιούχος" είναι κάποιος, δημοσιογραφικά εκφραζόμενε προνομιούχε νεοέλληνα, δεν εξαρτάται φυσικά από το πόσος είναι μισθός του σε σχέση με κάτι άλλο (αυτό είναι το σκεπτικό του νεοφιλελευθερισμού), αλλά από το πόσος είναι ΣΚΕΤΑ και από το εάν καλύπτει τουλάχιστον τις βασικές ανάγκες του.
      Αν δεν ήσουν ένας αργόσχολος ανεπάγγελτος φραπέλληνας που ζει με τα λεφτά των γονιών του και ήσουν αναγκασμένος να δουλέψεις για να ζήσεις, θα ήξερες ότι 1500 ευρώ μόλις που φτάνουν για να ζήσει με αξιοπρέπεια (και όχι πολυτέλεια) ένας εργένης με ενοίκιο στην Ελλάδα.
      Τότε θα γνώριζες ότι μόνο με 1500 τουλάχιστον, μπορείς να ελπίζεις ότι θα τραφείς σχετικά ανθρώπινα, θα έχεις να πληρώσεις ενοίκιο και ηλεκτρικό-νερό-τηλέφωνο-θέρμανση, θα έχεις να πληρώσεις τα καύσιμά σου, τα τέλη κυκλοφορίας και τα ασφάλιστρα του μεταφορικού σου μέσου και θα σου μείνουν και λίγα για να μπορείς να αγοράσεις ένα βιβλίο τον μήνα (μεγάλη πολυτέλεια, ε;), ή ένα πουκάμισο. Και ίσως για να μπορείς να προτείνεις, ως τιμητική χειρονομία σε μια γυναίκα που σε ενδιαφέρει, να την πάς κάπου για φαγητό.

      Εσύ πάλι ίσως μπορείς να ζήσεις και με 500, μια και από ό,τι έχω καταλάβει, ζεις ακόμα με τους γονείς σου, είσαι "ολιγαρκής", αρκείσαι σε ένα χαρτζηλίκι και στις επαναλήψεις του "ταο τε τσινγκ", στη νηστεία και την προσευχή. Και -λόγω "μειωμένου εγωισμού"- ίσως δεν σε απασχολεί που δεν πηδάς και ιδιαίτερα συχνά (ή ίσως και καθόλου). Κοινώς έχεις πνευματικοποιήσει την αγαμία (σου). Δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει όλοι να τον "κόψουν" όπως "φωνάζεις" ότι έχεις κάνει εσύ.

      Όσο για τις τιμές, προνομιούχε νεοέλληνα που ζεις ακόμα στο σπίτι των γονιών σου (και θα ζεις εκεί μέχρι να παντρευτείς) και που κάνεις "μπαμ" ότι δεν έχεις βγει ποτέ σου για τα καθημερινά ψώνια στο σούπερ μάρκετ, δεν πρόκειται να μειωθούν. Είναι οικονομική νομοτέλεια (όσο κι αν δεν σου αρέσει η λέξη) ότι σε εποχές μείωσης της ζήτησης οι τιμές αυξάνουν, δεν πέφτουν. Οξύμωρο, αλλά έτσι συμβαίνει πάντα (στην πραγματική ζωή, όχι ... στην κβαντομηχανική).
      Το γιατί, ψάξτο ... στη βικιπαίδεια.

      Διαγραφή
  7. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διαγράφηκε σχόλιο εκτός θέματος, υπεκφεύγον, συλλογιστικά "ακροβατικό", ρατσιστικό και άστοχα ειρωνικό.

      Τόνυ Μανέρο,
      Πρώτα θα απαντάς στα ζητήματα που εσύ ο ίδιος έχεις θέσει (όπως στα αμέσως παρακάτω που σου επισημαίνω) και δεν θα πηδάς από το ένα στο άλλο, όπως σε βολεύει.
      Συγκεκριμένα:
      α)αν κατ' εσέ, αυτοί στους οποίους αναφέρεται το κείμενο, δηλ. που δεν τα έφαγαν μαζί με τον Πάγκαλο και που βγάζουν π.χ. 0-900 ευρώ, είναι προνομιούχοι, ποιά είναι συγκεκριμένα τα προνόμια που έχουν;
      β)ποιά συγκεκριμένα προνόμια θα πρέπει κατ' εσέ να περικόψουν, ώστε να γίνουν "ολιγαρκείς" και με "μειωμένο εγωισμό", όπως τους συμβουλεύεις;
      γ)αν γίνουν "ολιγαρκείς" και με "μειωμένο εγωισμό", αλλά όμως δεν μπορούν πλέον να ζουν με αξιοπρέπεια, πρέπει να συνεχίσουν την προσπάθεια "ολιγάρκειας" και "μείωσης του εγώ", ή δικαιούνται να αμυνθούν ένοπλα;

      Όταν απαντήσεις σε αυτά τα ζητήματα που ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΘΕΣΕΣ, τότε θα πάμε και στα υπόλοιπα.
      Στη συζήτηση θα μπει μια λογική σειρά. Αυτό είναι κάτι που ή θα το μάθεις, ή τα σχόλιά σου θα διαγράφονται.

      Διαγραφή
  8. Και κάτι ακόμα:

    @
    "δεν διαβάζω τα βιβλία κάποιων στρατευμένων ιδεολόγων που με λεκτικούς ακροβατισμούς και επιστημονικοφανή επιχειρήματα δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και συμβιβάζουν τα ασυμβίβαστα, προτιμώ το internet."

    Επειδή εδώ τέτοιες "ελληνιές" δεν περνάνε και πριν σε αποκαλέσω για μια ακόμα φορά άσχετο, σου δίνω την ευκαιρία να αναφέρεις έναν (μόνο έναν!) από αυτούς τους "στρατευμένους ιδεολόγους" κλασικιστές. Ποιόν εννοείς; Tη Λέφκοβιτς; Τον Καστοριάδη; Τον Κίττο; Υποθέτω ότι για να τους κριτικάρες τόσο σκληρά, θα έχεις πρώτα μελετήσει επισταμένως τα βιβλία τους (γιατί αν τους κριτικάρεις χωρίς να τους έχεις διαβάσει θα είσαι, όπως καταλαβαίνεις, απύθμενα μαλάκας). Και φυσικά περιμένω να αναφέρεις κάποιες βασικές απόψεις τους (με βιβλιογραφία εννοείται) τις οποίες να ανασκευάσεις αποδεικνύοντας με αυστηρά ακαδημαϊκή επιχειρηματολογία ότι πρόκειται περί στρατευμένων.

    Λάβε επίσης υπ' όψιν σου ότι στο εξής όποιο σχόλιό σου είναι εκτός θέματος, ή ατεκμηρίωτο, ή συλλογιστικά ανακόλουθο θα διαγράφεται, ή απλώς δεν θα δημοσιεύεται. Όταν έρχεσαι εδώ θα αποδεικνύεις ότι κάνεις φιλότιμες προσπάθειες να είσαι σοβαρός, αλλιώς φτιάξε ένα δικό σου μπλογκ για να εκτονώνεις την "ολιγάρκεια" και τον "μειωμένο εγωισμό" σου.
    Αυτά που ήξερες, αλλού. Όχι σε μένα.

    Άσχετε εξυπνάκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @ κ. Μανέρο
    "Τους στωικούς όμως τους έπιασες στο στόμα σου. Γιατί δεν έκανες το ίδιο και με τους υλιστές; Μήπως επειδή δεν έβρισκες κάτι θετικό με το θέμα να πεις;"

    Να σας πληροφορήσω ότι κι οι στωικοί υλιστές είναι...

    @ Υπνοβάτη
    Άσχετο το παραπάνω με το θέμα της ανάρτησης, αλλά περίμενα να του απάντήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα του απαντούσα μωρέ, αλλά δεν έβρισκα τον σχετικό σύνδεσμο ... στη wikipedia.

      Διαγραφή
  10. Το πιο εμετικό είδος (υπ)ανθρώπου που ξέρω το βλέπω μπροστά μου κάθε φορά που ακούω π.χ.:

    "Βρήκα μια δουλειά με 500€. Πάλι καλά, γιατί θα μπορούσε να είναι και με λιγότερα..."
    ή
    "τί να έκανα; να μην πήγαινα; να με πούνε και τεμπέλη;"

    Κάτι τέτοια μοσχάρια είναι που παίζουν με τους κανόνες του αντιπάλου και νομίζουν ότι παλεύουν. Και κοιτούν εσένα τον αξιοπρεπή "τεμπέλη" με ύφος λες και είναι τίποτα ήρωες της βιοπάλης ή των κοινωνικών αγώνων. Και με αυτόν τον ραγιαδισμό τους διαιωνίζουν την γενική ξεφτίλα.
    Ζώα...

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοίταξε, αν έχουν τουλάχιστον σύζυγο που βγάζει κι αυτή άλλα 500€ και δικό τους σπίτι, ας πάνε και για 500€ (αλλά χωρίς να νιώθουν και τυχεροί - και μάλιστα να το διατυμπανίζουν - και χωρίς να μας το παίζουν ... δουλευταράδες, όπως επισημαίνεις). Αυτοί ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία, δηλ. σε αυτούς που μπορούν να δείξουν "ευελιξία" και δεν έχουν απελπιστεί ακόμα (βέβαια, είναι κοντά στο όριο).

      Αν όμως μένουν στο ενοίκιο (και ειδικά αν είναι "singles") περιμένοντας κάθε μήνα την "βοήθεια" των γονιών τους από το χωριό (δηλ. ας πούμε άλλα 300€) και δουλεύουν μόνο και μόνο για το ένσημο και για να λένε ότι δουλεύουν, ε τότε θα συμφωνήσω απόλυτα ότι είναι υποζύγια (και μάλιστα ο ορισμός του υποζυγίου).

      Τέλος πάντων η αξιοπρέπεια είναι προσωπικό ζήτημα. Από την άλλη όμως δεν θα δεχόμουν ποτέ "παραδείγματα" πάλης και μαθήματα αξιοπρέπειας από τέτοια ζώα.

      Διαγραφή
  11. Είδηση προάγγελος;

    "Βόλος - 47χρονος άστεγος διέρρηξε αυτοκίνητο για να πάει φυλακή.
    Μια απίστευτη ιστορία είδε το φως της δημοσιότητας στο Βόλο, όταν ένας 47χρονος άστεγος αποπειράθηκε να κλέψει αυτοκίνητο και στη συνέχεια παραδόθηκε ο ίδιος στην Αστυνομία, προκειμένου να φυλακισθεί και να σωθεί από το κρύο.
    Το περιστατικό κατεγράφη από τους αστυνομικούς, όταν την νύχτα που πέρασε ο 47χρονος, με ένα κατσαβίδι έσπασε το τζάμι αυτοκινήτου στην Νέα Ιωνία, δεν έκλεψε τίποτα και στις 3.00 τα ξημερώματα πήγε αυτοβούλως στην Διεύθυνση Αστυνομίας Μαγνησίας και είπε στους αστυνομικούς να τον συλλάβουν.
    Οι αστυνομικοί άκουσαν την υπόθεση και αφού διαπίστωσαν με αυτοψία ότι ο 47χρονος, από τη Θεσσαλονίκη, τους έλεγε την αλήθεια, έμειναν εμβρόντητοι όταν τους ζήτησε να οδηγηθεί στη φυλακή για να εξασφαλίσει στέγη και φαγητό, λόγω της κακοκαιρίας.
    Ο 47χρονος είναι άστεγος και άνεργος, μετακινείται πολύ συχνά μεταξύ Θεσσαλονίκης και Βόλου, όπου διαμένει κατά διαστήματα, και έχει απασχολήσει και στο παρελθόν την Αστυνομία για μικροκλοπές.
    Ο άστεγος οδηγήθηκε στον εισαγγελέα Βόλου, αλλά αφέθηκε ελεύθερος επειδή όπως ορίζει η νομοθεσία παραδόθηκε αυτοβούλως, αλλά και επειδή ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου δεν υπέβαλε μήνυση για τη ζημιά και δεν έλειψε τίποτα μέσα από το όχημα.

    (https://makthes.gr/%CE%B2%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82-47%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%AD%CF%81%CF%81%CE%B7%CE%BE%CE%B5-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1/)

    Ίσως θα πρέπει να κάνει κάποιος κάτι πιο "χοντρό", ώστε η κοινωνία -και η αστυνομία- των "μαίνουμαι εβρόπι" να μην τον αντιμετωπίσει με τόση συγκατάβαση.
    Μερικές καλές ιδέες δίνονται στο αναρτηθέν κείμενο. Αν μάλιστα αρχίσουν να γίνονται πιο συλλογικά και με ολοένα αυξανόμενη συχνότητα, τότε ίσως δούμε ένα γενικό μπάχαλο (αντί να γίνονται μπάχαλο μόνο οι ζωές ορισμένων, για να διασώζονται οι πονηροί με τα ευρώ στα στρώματα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή